True story

"A tragedy, when a mature mind and a romantic heart are in the same body."


(via deserted-streets)


(via prettycertain)

(Source: nizariat, via giorgos12)


relatable quotes on your dash

"Happiness is the consequence of personal effort. You fight for it, strive for it, insist upon it, and sometimes even travel around the world looking for it. You have to participate relentlessly in the manifestations of your own blessings. And once you have achieved a state of happiness, you must never become lax about maintaining it, you must make a mighty effort to keep swimming upward into that happiness forever, to stay afloat on top of it. If you don’t, you will leak away your innate contentment. It’s easy enough to pray when you’re in distress but continuing to pray even when your crisis has passed is like a sealing process, helping your soul hold tight to its good attainments."

- Elizabeth Gilbert, Eat, Pray, Love (via observando)

"Και μερικές φορές αναρωτιέμαι τι ένιωθα για εσένα ; ηταν τόσο δυνατός ο πόνος που μου προκάλεσες ; Ηταν έρωτας ; Ετσι ειναι ο έρωτας ; Και αν ναι μετα σε αφήνει παντα ανεστητο ;"

"If you asked me to crawl into your bed tonight and warm your cold heart, I would. I’d forget about the venom you pumped into my system when you told me goodbye and just lie there with you in my arms, as if the word had never made it past your lips the first time."

- it’s been one year and i still think about what it could have been like // Haley Hendrick (via s-k-e-t-c-h-e-d)

"Already it is October, and the wind blows strong to the sea."

- D.H. Lawrence, “Butterfly” (via wordsnquotes)

(via wordsnquotes)


έτσι πάει…
Live in the Moment∞† | via Tumblr στο We Heart It.

(Source: milkovichfeels)


"Επειδή στη ζωή μου έχω μάθει να υποφέρω σιωπηλά"…
Μία μικρή πρόταση, που έχει, ωστόσο, τεράστια σημασία. Γιατί, πόσες φορές έσκυψες το κεφάλι και δεν είπες αυτά που ήθελες να πεις; Πόσες φορές αποφάσισες να κρατήσεις τον πόνο σου για τον εαυτό σου, είτε για να μην επιβαρύνεις τους άλλους με τα δικά σου προβλήματα, είτε γιατί δεν θα σε καταλάβαιναν; Πόσες φορές φόρεσες το ψεύτικο χαμόγελό σου, ενώ μέσα σου πέθαινες;
"Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;", ρωτούσε όποιος τύχαινε να αντιληφθεί το σκοτάδι που σκέπαζε το βλέμμα σου, τη θλίψη που κρυβόταν μέσα σε αυτό.
"Τίποτα", απαντούσες εσύ, λες και θα γινόσουν πιστευτός.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν γίνεσαι. Πίσω από αυτή τη μία λέξη, “τίποτα”, κρύβονται όλα εκείνα τα πράγματα που σε στοιχειώνουν, όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις σαν να καίγεσαι στην κόλαση. Πόνος, θλίψη, απογοήτευση, προδοσία, μοναξιά, παραίτηση… Και, ως δια μαγείας, όλα αυτά συρρικνώνονται σε μια τόση δα λέξη, “τίποτα”, η οποία γίνεται όσα αισθάνεσαι και δεν θα πεις ποτέ, και αντηχεί στον χώρο σαν να ήταν η μεγαλύτερη κραυγή, μια κραυγή που βγαίνει κατευθείαν μέσα από την ψυχή σου.
Γιατί να υποφέρεις σιωπηλά; Γιατί να μην ανοίξεις την καρδιά σου; Σίγουρα, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που είναι πρόθυμος να σε ακούσει και να σε βοηθήσει, και θα κάνει ό,τι μπορεί για να σε καταλάβει, αλλά τον αγνοείς. Η Ανασφάλεια σου φωνάζει δυνατά: “Κανείς δεν ξέρει πώς νιώθεις, κανείς δεν θα σε καταλάβει. Ένα βάρος θα γίνεις μόνο, και δεν θα κερδίσεις και τίποτα. Ή μήπως σου αρέσει να βλέπεις τον οίκτο στα μάτια των άλλων, τη λύπηση που απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ‘σένα;”
Έτσι, δεν μιλάς. Επιλέγεις το σιωπηλό μαρτύριο, το κρυφό. Τον δύσκολο δρόμο. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, θεωρείς πως κανείς δεν είναι εκεί για ‘σένα. Ποιος θα μπορούσε να μπει στη θέση σου, άλλωστε; Ο καθένας βιώνει διαφορετικά το κάθε πράγμα. Έτσι, σκέφτεσαι πως ό,τι και να σε προβληματίζει θα φανεί ασήμαντο στους άλλους. Όμως δεν είναι, δυστυχώς. Δεν είναι καθόλου.
Μάτια θλιμμένα, σκοτεινά, που μέσα τους κρύβεται η άβυσσος. Χαμόγελο ψεύτικο, προχειροφτιαγμένο, που δείχνει λάθος στο πρόσωπό σου. Και μέσα σου ένα τεράστιο, απέραντο κενό, πιο αβάσταχτο από οποιονδήποτε πόνο. 
Υποφέρεις, και όμως δεν θα το δείξεις. Θα προσποιηθείς πως όλα είναι καλά για άλλη μια μέρα. Πόσο θ’ αντέξεις, όμως; Πόσο ακόμη πριν λυγίσεις;